Na rynku coraz szerzej pojawiają się produkty z przeznaczeniem specjalnym do odnawiania, czy renowacji zabytków. Są to tynki renowacyjne, które mają silne właściwości fizykalne redukujące przewodzenie kapilarne, niektóre mają wysoką paroprzepuszczalność oraz odpowiednią porowatość tynku. Dzięki tym właściwościom woda swobodnie wnika w warstwę tynku podkładowego, bezpośrednio sąsiadującą z murami oraz ścianami o potem odparowuje. Po odparowaniu uzyskać można krystalizację związków soli zawartych w murze. Dzięki takiemu zabezpieczeniu ściana może być poddana następnym pracom konserwatorskim.
Bardzo ważna jest znajomość produktów w procesie rewitalizacji jakie należy stosować, znać materiały, ich parametry techniczne. To gwarantuje odpowiednią trwałość oraz wygląd końcowy elewacji, zbliżony do elewacji oryginalnej, co niewątpliwie cieszy wszystkich.
Jest to konstrukcja pokryta dachem z przeznaczeniem najczęściej na cel handlowe, magazynowe, można je stosować również do przykrycia dużych parkingów a i często jest budowana jako osłona na przystankach autobusowych, tramwajowych jak również na peronach kolejowych.
Konstrukcje wiat o dużych powierzchniach są wykonywane z lekkiej stalowej konstrukcji szkieletowej. Z reguły wiaty pozbawione są ścian, chociaż są również wiaty o jednej dwóch lub trzech ścianach. Stawiane ściany nie spełniają wymogów izolacji termicznej ich głównym zadaniem to ochrona przed opadami atmosferycznymi oraz wiatrem. Często powierzchnię pod wiatą utwardza się stosując tego samego rodzaju utwardzenie jak powierzchnia pobliskich hal, magazynów, parkingów. Bywa czasem, że wiatę stawia się wewnątrz budynków jako palarnie. Takie wiaty dawniej nazywano dziedzińcem lub też świetlikiem.
Wyróżnia się dwa układy kratownic. Pierwszy z nich to układ płaski – kratownica płaska np. wiązar dachowy. Drugi to układ przestrzenny – kratownica przestrzenna np. szkielet wież , wieżowców słupów energetycznych a także przestrzenne dachowe układy kratowe.
Do najbardziej znanych przestrzennych konstrukcji kratowych zaliczamy wieżę Eiffla.
Najważniejszą zaletą tych konstrukcji jest tzw. zerowanie się niemal wszystkich sił wewnętrznych w prętach z wyjątkiem sił osiowych. W płaskich kratownicach daje to redukcje liczby niewiadomych o 2/3 a w kratownicach przestrzennych o 5/6 w stosunku do ram.
Aby wyznaczyć siły osiowe w kratownicach stosuje się metody: metoda przekrojów Rittera, metoda równoważenia węzłów, lub metoda wykreślna.
Nie jest możliwe w sposób idealny spełnienie wszystkich wymagań przy konstrukcjach wymaganych przez kratownice ale wykorzystanie ich pozwala zaś z zadowalającą dokładnością określić siły wewnętrzne. Stworzenie takiego wyidealizowanego modelu jest możliwe tylko dzięki zastosowaniu wielu uproszczeń. W obliczeniach zakłada się, że węzły są idealnymi przegubami co w zasadzie jest nie możliwe gdyż spotyka się przecież nity spawanie itp.
W obliczeniach przyjmuje się również ciężar własny prętów jako mały w stosunku do obciążeń zewnętrznych a skupia się na węzłach, gdy w rzeczywistości siły rozkładają się równomiernie wzdłuż osi prętów i pomiędzy węzłami.
Obciążenia zewnętrzne przykłada się albo w węzłach albo przekazuje na węzły za pomocą dodatkowych elementów, tak by spełnić odpowiedni warunek. W niektórych przypadkach osie łączonych elementów nie spotykają się w jednym punkcie w węźle, co zamienia osiowe obciążenie niektórych prętów na mimośrodowe i wymaga wyznaczenia także momentów zginających w tych prętach.
Konstrukcje prętowe gdzie model kratownicy nie daje właściwych wartości sił osiowych i gdzie występują również inne siły wewnętrzne oblicza się jako belki, ramy, łuki lub ruszty
renowacje | admin | 
13-02-2010 14:23 | 
Komentarze są wyłączone 
Subscribe